Kunstkaai 5BK
De leerlingen van 5 Beeldende Kunst aan Kunstkaai Antwerpen vormen een klas van 18 jonge makers tussen 16 en 19 jaar. Als vijfdejaars in het KSO brengen zij een rijke mix aan achtergronden, culturen en persoonlijke interesses samen. Wat hen verbindt, is een sterke beeldende nieuwsgierigheid en de wil om via kunst hun eigen stem te ontwikkelen.
Binnen hun opleiding verdiepen zij zich in uiteenlopende beeldende vakken. In het vak 3D Atelier onderzoeken ze sculptuur, installatie en driedimensionale vormgeving, met aandacht voor materiaal, schaal en context.
Tijdens een werkweek trokken de leerlingen voor het vak 3D Atelier vier dagen naar Malle, waar ze intensief werkten rond de open call Morfotopia. In deze residentiële setting experimenteerden ze met ruimte, landschap en collectieve creatie. Het project daagde hen uit om buiten de vertrouwde klasomgeving te werken en in dialoog te gaan met een nieuwe omgeving.
Hoewel de klas sterk gemotiveerd is en volop artistiek onderzoekt, hebben de leerlingen nog beperkte ervaring met zelfstandig exposeren. Toch zetten ze al belangrijke stappen richting het publieke veld. Momenteel nemen ze deel aan de tentoonstelling Art Deco in het FelixArchief, waar ze hun werk tonen binnen een historische context. Deze ervaring biedt hen een eerste inkijk in het presenteren van werk aan een breder publiek.
Als groep kenmerken de leerlingen van 5 Beeldende Kunst zich door hun openheid en experimenteerdrang. Ze staan aan het begin van hun artistieke traject, maar tonen nu al een sterke betrokkenheid bij hun vak en een groeiend bewustzijn van hun positie als jonge makers binnen het hedendaagse kunstlandschap.
Morfotopia
Voor de open call Morfotopia vertrekt 5 Beeldende Kunst vanuit een verschoven perspectief: niet de omgeving past zich aan de mens aan, maar de mens moet zich voortdurend herpositioneren binnen een veranderende, (ver)stedelijkte ruimte.
Tijdens de werkweek in Malle onderzochten de leerlingen hoe individuen zich verhouden tot een omgeving die steeds dichter, complexer en kunstmatiger wordt. Verstedelijking creëert structuren, grenzen en systemen waarin de mens zich moet inpassen. Dit roept vragen op rond flexibiliteit, kwetsbaarheid, identiteit en aanpassingsvermogen.
Het beeld dat zij ontwikkelen vertrekt vanuit die spanning:
Hoe beweegt een lichaam zich in een geconstrueerde ruimte?
Hoe verandert gedrag wanneer de omgeving bepaalt?
Wanneer botsen natuurlijke instincten met artificiële structuren?
Morfotopia wordt zo geen ideale plek, maar een denkbeeldige ruimte waarin zichtbaar wordt hoe de mens zich plooit, wringt, balanceert of transformeert om te kunnen bestaan binnen zijn context. Vorm en materiaal verwijzen naar die aanpassing: constructies die ondersteunen of beperken, structuren die sturen of insluiten, ingrepen die tonen hoe fragiel of veerkrachtig de mens is.
De leerlingen vertrekken vanuit observatie, maar vertalen die naar ruimtelijke interventies waarin het lichaam — letterlijk of figuurlijk — centraal staat. Het beeld fungeert als metafoor voor menselijke aanpassing: soms harmonieus, soms geforceerd, soms vervreemdend.
Kort samengevat:
Het concept onderzoekt de mens als aanpasbaar, zoekend en soms kwetsbaar wezen binnen een steeds verder verstedelijkende omgeving, waarbij het beeld een ruimtelijke verbeelding wordt van die voortdurende onderhandeling tussen individu en structuur.
Variabel
Gemengde techniek