Jo.Han
Opgegroeid op een plaats waar nu een snelweg ligt, speelde Jo tussen de vrachtwagens en grote graafmachines. Vanop de top van zo’n kraanarm zag hij al vroeg hoe de mens in staat is om het landschap compleet te transformeren. Het technisch vernuft en de krachten die men kan ontplooien vindt hij fascinerend.
Als twintiger vertrekt hij samen met zijn partner Natascha voor Artsen Zonder grenzen (AZG) naar Guinée Conakry en Angola. Daar worden ze geconfronteerd met oorlogsgeweld, de miserie en de menselijke drama’s die dat veroorzaakt.
In het projectatelier van de academie van Borsbeek bouwt hij zijn multidisciplinaire praktijk uit. Hij werkt ook verder aan zijn utopische zoektocht naar een natuurherstelmethode waarvoor hij recent nog experimenteerde met mycelium.
Constance
Constance
Constance begeeft zich op straat om haar boodschap te verkondigen. Ze zingt een lied dat ze tijdens WOII heeft geleerd, nl. "De gedachten zijn vrij" een protestsong tegen censuur en onderdrukking.
Het masker is een combinatie van een megafoon en een memory jug. Het is een persoonlijke verwijzing van Jo.Han naar zijn moeder die dit lied regelmatig zong. Ze vluchtte tijdens de slag om Merksem in ‘44 naar Den Haan, werkte later als naaister en hield van bloemschikken en de natuur. De items in het masker verwijzen hiernaar. De sleutel van het ouderlijke huis staat voor overlevering van de gedachten.
2m hoog, 0.6x0.6m
Textiel papier machė